Ást

Sólin brennir nóttina
og nóttin slökkvir dag
þú ert athvarf mitt fyrir
og eftir sólarlag.

Þú ert yndi mitt áður,
og eftir að dagur rís
svölun í sumarsins eldi
og sólbráð á vetrarins ís.

Svali á sumardögum,
og sólskin um vetrarnótt
þögn í seiðandi solli
og söngur ef allt er hljótt.

Söngur í þöglum skógum
og þögn í borganna dyn
þú gafst mér jörðina og grasið
og Guð á himnum að vin.

Þú gafst mér skýin og fjöllin og guð
til að styrkja mig
ég fann ei hvað lífið var fagurt
fyrr en ég elskaði þig

ég fæddist til ljóssins og lífsins
er lærði ég að unna þér
og ást mín fær ekki fölnað
fyrr en með sjálfri mér.

Aldir og andartök hrynja
með undursamlegum nið
það er ekkert í heiminum öllum
nema eilífðin, guð og við.

Poem by Sigurður Nordal, music by Magnús Þór Sigmundsson