Mig dreymdi svo dýrlegan sal
hvar dagsbirtan eilíf skín
mig dreymdi svo gróandi dal
með gullofnu blómin sín.
Þar var skepna er skaparinn gaf
skynsemi á við mann
stælt eins og bjarg
við stormúfið haf
- en stillt eins og lækurinn sem rann.
Pabbi, mig dreymdi hvað þrái ég mest
mig dreymdi íslenskan hest.
Og fimlega hann fetaði braut
svo fótviss var hófur smár
sem tíminn á tölti hann þaut
svo tignarlegur og hár.
Á brokki yfir og steina og strönd
hann stökk yfir grund
svo fór hann á skeið
sem fugl yfir lönd
hann flaug, hvílík hamingjustund.
Sem flauel var feldurinn hlýr
og flipinn hans mjúkur var
augun svo einlæg og skýr
á enni hann stjörnu bar.
Hann vildi ég færi á bak
í ferðalag með sér
hann sagði sem svo:
“Í faxið mitt tak,
ég fara skal vel að þér.”
Pabbi, mig dreymdi hvað þrái ég mest
mig dreymdi íslenskan hest.
Ef þér líkaði þetta, geturðu deilt því hér.
