Sofðu unga ástin mín
úti regnið grætur
mamma geymir gullin þín
gamla leggi og völuskrín
við skulum ekki vaka um dimmar nætur.
Það er margt sem myrkrið vei
minn er hugur þungur
oft ég svartan sandinn leit
svíða grænan engireit
í jöklinum hljóða dauðadjúpar sprungur.
Sofðu lengi, sofðu rótt
seint mun best að vakna
mæðan kenna mun þér fljótt,
meðan hallar degi skjótt
að mennirnir elska, missa, gráta og sakna.
Ef þér líkaði þetta, geturðu deilt því hér.
